–

–

–

1

2

3

4

5

6

7

8

9

1

2

3

4

5

6

7

8

9

2013 yılından beri instagram fenomeni olan 35 yaşındaki Hollandalı Ian Wooderson’un son paylaşımı tepkilerin odağındaydı. Wooderson, çocuklarının cips yediği görüntüleri bir cips markasıyla yaptığı işbirliği için paylaştı. Buna gelen tepkiler ise “çocuklarını nasıl reklamlar için kullanırsın” ve “böyle sağlıksız yiyecekleri çocukların üzerinden nasıl tanıtırsın” şeklindeydi. Tepkiler oldukça yerinde, gerçekten bu ürünü tanıtmanın binbir yolu varken neden böylesini seçti sizce Wooderson? Üstelik instagramdaki 7. yılını doldurmak üzere olan bir fenomen, bu tepkileri nasıl öngöremez? Yoksa zaten amaç tepki çekmek miydi? Bilemedik…

Evet yanlış duymadınız. Artık evinizde Doritos Nacho tadında kek yapıp yiyebileceksiniz. Doritos ve DR. Oetker işbirliğiyle çıkan yeni Nacho Cake yakında raflarda yerini alacak. DR. Oetker markasından alışık olduğumuz gibi, satın aldığımız bu paket toz ürün ve tarifte belirtilen diğer malzemeler sayesinde evimizde Doritos Nacho tadında kek yapabileceğiz. Siz ne düşünürsünüz bilemem ama bence cips dediğimiz şey kıtır kıtır yenmeli. Böyle kekle olacak bir şey değil. Yine de denemeden bilemeyiz tabi.

Cheetos’tan sevenlerinin yüzünü güldürecek bir yenilik. Klavye kılıfları sayesinde artık cips kırıntıları klavyemizi esir alamayacak. Eee Cheetos efendi, bu derdi başımıza sen açtın, pek tabi devasını da sen bulacaktın.

https://aquaberdil.water.blog/2020/11/09/kucukluk/ yazısından hareketle; insan bir yere ait hissedebilmeliydi, neresi olduğu önemli değildi. Annem ve babamın boşanmasından sonra annemin evlenmesiyle birlikte 2012 yılından sonra yaşadığım hiçbir evi ve aileyi kendi evim ve ailem gibi hissedemedim ve #hissedemiyorum. Yaşadığım evlere ve ordaki aile fertlerine #alışamıyorum.

Ben küçükken, on bir- on iki yaşlarımda bir şiir defterim vardı. Her gün oraya bir şiir mutlaka yazardım. Günlük tutmayı hiçbir zaman sevemedim ama şiir yazmak benim için o dönemler en güzel kendimi ifade etme yoluydu. Kimseyle paylaşmazdım yazdıklarımı, bana özellerdi. Yine o yıllarda, büyüyünce olmak istediğim şey kesinlikle oyuncu olmaktı. Okuldaki özel günlerde, müsamerelerde, yapılan tiyatro gösterilerinde ben hep başrol olurdum. Müzik dinlemeyi çok severdim, gitar çalmayı öğrenmeye çalıştım ama onu da sevemedim. Dinliyici olarak kaldım o yıllarda. Güzel bir dünyam vardı. Boşanmış ailenin çocuğuydum ama hiç bunun mutsuzluğunu yaşamazdım. Babam yurtdışında çalışıyordu. Annemle yaşıyordum. Ben onun tek dünyasıdım, o da benim. Çalışırdı. Akşam yedide eve gelirdi. O gelene kadar sadece iki görevim vardi: evi toplu tutmak ve ödevlerimi yapmış olmak. Tekdüze ama huzurlu bi hayattı.

Bir kaç sene geçti. 2012 yılında annem evlendi. Doğup büyüdüğüm evden taşındık. Panduflarımı giyip dans ettiğim kaygan zeminli odam artık yoktu. Yeni bir evde, babam olmayan biriyle aynı çatı altındaydım. Mutsuz değildim, daha doğrusu o yıllarda ben öyle sanıyordum. Şimdi o yıllardaki davranışlarımı düşününce aslında içten içe hiç deviyi olmadığımı anlayabiliyorum. Sorunlu bir ergenlik geçiriyordum. Birkaç ay sonra da annem hamile olduğunu söyledi. Okulda derslerim eskisi kadar iyi değildi. Ben altıncı sınıfa giderken her gün deneme çözerdim. Çok önemliydi benim icin liseye giriş sınavı. Ama sekizinci sınıfta olmama rağmen günde birkaç yaprak test ya çözerdim ya çözmezdim. Arkadaşlarımla sıklıkla aram bozuluyordu. Çoğunlukla şiddete meyilim bile oluyordu. Beni ne mutsuz ediyordu? Kötü bir adam mıydı? Hayır. Annem ilgisiz miydi? Hayır. Sindirdiğimi, hiç sorun olmadığını söylesem ve öyle davransam da aslında hiç içime sinmemişti. Artık annemle uyuyamıyordum. Annemin işten gelmesini dört gözle beklemiyordum. Annemin dünyasındaki tek kişi değildim ama o hala benim dünyamdaki tek kişiydi. Alışamadım. Şimdi 9 yıl oldu. Dokuz yıl birlikte yaşadık, iki kardeşim oldu. Ben hiçbir zaman alışamadım. Kendimi o ailenin bir parçası gibi hissedemedim. Çok yakın tarihte, birkaç hafta önce babama taşındım. Şuan çocukluğumda panduflarımı giyip dans ettiğim odamda uyuyorum. Peki buna alışabildim mi? Alışamadım.

Discord was founded by Jason Citron on May 13, 2015. He found this communication program for gamers can communicate each other with voice and text. In-game voice communication was difficult in games like Final Fantasy XIV and League of Legends. Services like Skype and TeamSpeak had a lot of negatives. For these reasons, the use of discord developed by Citron has also increased considerably thanks to its ease of use. Today, Discord has more than 250 million users. Especially, it became popular between local network gamers and Twitch broadcasters. Well, what are the features that can make Discord a new living space? Let’s take a look at my arguments about it!

• Discord is a multi-vehicle communication program.

Users can communicate with each other via vehicle whatever they want. They can connect with a server with audio, they can type there, they can open their screen sharing, they can send photos, they can voice or video calling privately, etc. Discord’s having many media tools can reduce users’ orientation to other platforms. In my opinion, this argument is the most efficient argument that can make Discord a new living space.

• Discord is a multi-purpose communication program.

When I use Discord for the first time, I used it for developing my instrument skill. I was a participant in a WhatsApp group which is consists of drum players. We moved from WhatsApp to Discord to share our drum playing. We had a server and we were playing drum, we were sharing our techniques. Some of us were kind of master. They were going live at the Discord like a workshop. Especially, today, Discord is used as an online education platform. I am taking two courses via Discord. In fact, Discord has negativities less than other online education platforms. Khas.learn is constantly collapsing because old-saved-videos getting heavy the website. However, in the Discord, we do not have a problem like that. Nowadays, “Discord is a gamers communication program” perception is crashing.

• Easy to use and diversity

Discord’s use is easier than other opponent programs and it has some diverse services. For example, Skype. Usage of Skype is not easy and it has no other than communication, there is no privatization. Discord users can privatize their Discord. They can change the color of their name, they can use different nicks for different servers, they can use emojis to show their reacts. This usage of emojis not similar to other platforms. They can drop an emoji to a specific message. This was is more playful.

However, Discord needs more than these facts for becoming new living space.

• Discord can add more entertainment tools

Discord is used as a tool for entertainment instead of real entertainment. Gamers are not using Discord for having fun. They use it as a tool to reach true entertainment, as a communication platform. Discord can add games with making partnership or they can create their own entertainment products. For example, Discord has groove for listening to music inside the program. They can add something like this for watching video or film. Maybe they can embed YouTube into their software.

• Discord can be mass media

Discord has many-to-many and one-to-one communication flow. However, it might be better to include news flow. For example, Discord can announce new version of games, updates. Of course, this news topic depends on users’ interests. These interests can select via hashtag. News related to hashtags that users select can be served to users. Such as, I am using Discord as an online education platform. I would have liked to my instructors can post the announcements about the courses at the top of the Discord page.